ایران نجوم

چشم جدید تلسکوپ هابل باز شد

nojumvakooh — Mon, 17 Aug 2009 04:14:41 GMT

دانشمندان در سازمان ناسا به دلیل بالا بودن اهمیت برخورد جرمی ناشناس با سیاره مشتری، دوربین جدید تلسکوپ هابل را که در مرحله تنظیم به سر می برد طی عملیاتی غیر عادی فعال کرده و به سوی این سیاره نشانه رفتند.

دانشمندان ناسا طی عملیاتی غیر معمول آزمایش تلسکوپ فضایی هابل ترمیم شده را متوقف کردند تا بتوانند دوربین این تلسکوپ مدارگرد را به منظور ثبت تصاویری دقیق از زخم جدید و مرموزی که بر بدن سیاره مشتری ایجاد شده است به سمت این سیاره نشانه روند.

تصویری که روز پنجشنبه توسط این تلسکوپ به زمین ارسال شد واضح ترین تصویری است که تا کنون از این پدیده طبیعی به ثبت رسیده و در عین حال اولین رصد علمی هابل پس از تعمیرات و ارتقای تجهیزات از ماه می تا کنون به شمار می رود.

تلسکوپهای زمینی از زمانی که اخترشناس تازه کار در استرالیا توجه دانشمندان را به نشانه جدید سیاره مشتری جلب کرد در تلاشند تصویر مناسبی را از این حفره به ثبت برسانند اما تصویری که هابل از ارتفاع 558 کیلومتری از زمین به ثبت رسانده است از جزئیات بهتر و بیشتری برخوردار است. محققان معتقدند این حفره جدید در روز دوشنبه در اثر برخورد شهاب سنگ یا ستاره دنباله دار با سطح مشتری به وجود آمده است.

برخورد هفته گذشته دومین برخوردی است که در پرونده برخورد اجرام کیهانی با سیاره مشتری، پنجمین و بزرگترین سیاره منظومه خورشیدی به ثبت رسیده است. ظاهر منطقه ای که برخورد در آن صورت گرفته است به صورت روزانه در لایه های خارجی سیاره تغییر کرده و به همین دلیل ثبت وقایع در حال وقوع در این سیاره برای دانشمندان از اهمیت زیادی برخوردار است.

به همین دلیل با وجود اینکه انتظار نمی رفت تلسکوپ هابل تا اواخر فصل تابستان به وضعیت عملیاتی کامل برسد و دوربین جدید آن نیز همچنان در مرحله تنظیم و آزمایش به سر می برد دانشمندان ناسا تصمیم گرفتند واقعه مشتری را به دلیل اهمیت بالای آن توسط این تلسکوپ مورد مطالعه قرار دهند.

به گفته ایمی سیمون میلر از پایگاه فضایی گودارد ناسا به دلیل اهمیت بسیار بالای این پدیده تصمیم گرفته شد از طریق چشم هابل به آن نگاه شود. جزئیاتی که از تصاویر این تلسکوپ به دست آمده است نشان می دهد توده بزرگی از ذرات ناشی از برخورد در اتمسفر مشتری قرار گرفته است.

اتمسفر رنگارنگ مشتری از 86 درصد گاز هیدروژن، 14 درصد هلیوم و مقادیر بسیار ناچیزی متان، آمونیاک، فسفین، آب، آستیلن، اتام، ژرمانیوم، و مونوکسید کربن تشکیل شده است. این مواد شیمیایی عامل اصلی ایجاد رنگهای متفاوت در اتمسفر این سیاره به شمار می روند.

به گفته آنتونی وزلی، اولین اخترشناسی که پدیده مشتری را رصد کرده است - حفره ای که در اثر برخورد با جرمی مرموز در سطح مشتری ایجاد شده - قطری برابر زمین داشته و وسعت جرم به تنهایی آن 80 تا 160 کیلومتر بوده است. این جرم مرموز احتمالا در هنگام برخورد با منطقه ای در قطب جنوبی مشتری با سرعتی برابر 50 تا 100 کیلومتر در ثانیه در حرکت بوده است.

تصویر جدید هابل از حفره مشتری

تصویر جدید این پدیده توسط دوربین میدان دید وسیع شماره 3 هابل که در ماه می گذشته توسط فضانوردان شاتل آتلانتیس بر بدنه این تلسکوپ فضایی اتصال یافته در حالی به ثبت رسیده است که این دوربین همچنان در مرحله تنظیم به سر برده و از حداکثر نیروی خود بهره نمی برد.

بر اساس گزارش سی ان ان، تلسکوپ هابل از سال 1990 در مدار زمین بوده و به دلیل عدم حضور اتمسفر زمین، توانایی ثبت تصاویری را دارد که تلسکوپهای زمینی هیچگاه قادر به ثبت آنها نخواهند بود. به گفته ناسا ثبت تصاویر خارج از برنامه سیاره مشتری می تواند برنامه فعال سازی مجدد هابل را با تاخیر مواجه سازد.

اما به گفته دانشمندان این تلسکوپ در مرحله ای از فعال سازی مجدد قرار گرفته است که قابلیت انعطاف پذیری با ثبت تصاویر حوادث غیر قابل پیش بینی را خواهد داشت.

زیر پای فونیکس یخ پیدا شد...

nojumvakooh — Mon, 17 Aug 2009 04:09:13 GMT

با ناپدید شدن مواد سفید رنگ زیر پای فونیکس، مشخص شد که آن‌ها یخ‌ بوده‌اند. یخ‌هایی که پس از کنار رفتن خاک از روی آن‌ها تبخیر شده‌اند.
پس از گذشت 25 روز از ماموریت فونیکس(ققنوس)، این مریخ‌نشین موفق به کشف یخ شد. لکه‌های سفیدی که زیر پای مریخ‌نورد بودند، پس از گذشت چند روز ناپدید شدند. این امر نشان می‌دهد جنس این لکه‌ها که اندازه‌‌ای برابر یک حبه قند داشتند، یخ است. دانشمندان در روزهای گذشته بین گزینه‌های یخ و نمک شک داشتند.

«پیتر اسمیت»، مدیر پروژه‌ی فونیکس می‌گوید:" آن‌ها باید یخ باشند. ناپدید شدن آن‌ها نشان می‌دهد که نمی‌توانند نمک باشند. نمک بخار نمی‌شود."

تصویر: محل حفاری شده که در آن یخ پیدا شده است.

پس از آن‌که فونیکس در روزهای گذشته قسمتی از خاک را حفر کرد، لکه‌های سفیدی در قسمت‌های حفر شده دیده می‌شد اما امروز صبح خبری از آن‌ها نبود!

همچنین امروز صبح، بازوی مکانیکی مریخ‌نشین در حال کندن یک گودال دیگر بود که به سطح سختی برخورد کرد. دانشمندان از این‌که احتمالا یک سطح یخی دیگر پیدا کرده‌اند، هیجان زده شده‌اند.

منبع:www.daneshju.ir

هشدار ناسا: سال 2012 تمام دنیا خاموش می شود

nojumvakooh — Tue, 26 May 2009 07:30:29 GMT

ناسا در هشداری اعلام کرد که یک توفان خورشیدی که در سال 2012 به زمین می رسد موجب خواهد شد که برق تمام دنیا خاموش شود.

به گزارش مهر، در هشدار ناسا و آکادمی ملی علوم آمده است که میلیونها نفر در سال 2012 بدون برق و در نتیجه بدون غذا و دارو خواهند ماند و تمام یخچالها، تلفنهای همراه و ماهواره ها خاموش می شوند.

از ماه دسامبر فعالیت خورشید به آهستگی روبه افزایش می رود. نیروی مغناطیسی این ستاره هر 11 سال یکبار به نقطه ای می رسد که در آن پیک پدیده های فورانهای خورشیدی و پرتاب تاجهای خورشیدی بزرگ مشاهده می شود. این پدیده ها منجر به آزاد شدن میزان زیادی انرژی و تشعشعات می شود. این فورانها می تواند به زمین نیز برسد و منجر به ایجاد توفانهای ژئومغناطیسی زمین شود.

اتمسفر زمین می تواند از این برخوردها خود را مصون نگه دارد اما خسارات جدی را بر روی ساختارهای اجتماعی و اقتصادی روی زمین وارد می کند.

ستاره شناسان این پدیده ها را از سال 1859 رصد کرده اند. در آن زمان یک توفان ژئومغناطیسی ویژه در خطوط تلگراف اروپا و آمریکا اختلال ایجاد کرد. در ماه می 1921 توفان دیگری بسیاری از خطوط برق و تلفن را در دو سر اقیانوس اطلس خارج از استفاده کرد.

در گزارش 132 صفحه ای ناسا و آکادمی ملی علوم آمده است: “انرژی برق کلید فناوری جامعه مدرن امروزی است و تمام زیرساختها و سرویسها به آن وابسته هستند. اگر توفان سال 1859 امروز اتفاق بیفتد به طور حتم خسارتهای اجتماعی و اقتصادی وسیعی برجای خواهد گذاشت.”

براساس گزارش نیوساینتیست، در سال 1989 شش میلیون نفر در کبک کانادا به مدت 9 ساعت به سبب یک توفان ژئومغناطیسی که 10 برابر ضعیف تر از توفان سال 1921 بود بدون برق ماندند. اگر حادثه ای مشابه آنچه که در سال 1921 رخ داد تکرار شود تعداد افراد بدون برق به 130 میلیون نفر افزایش خواهد یافت و تکرار حادثه ای مشابه سال 1859 که بسیار قویتر از توفان 1921 بود دو هزار میلیارد دلار خسارت وارد خواهد کرد.
به گفته دانشمندان ناسا، پیک بعدی این توفانهای خورشیدی بین سالهای 2012 و 2013 خواهد بود که جامعه علمی هنوز بر سر شدت فعالیت خورشید در این دوره جدید به توافق نرسیده اند.

منبع:roozeshadi.com

خوشه ی کهکشانی کما(تصویر هابل)

nojumvakooh — Sun, 24 May 2009 10:57:47 GMT

تلسکوپ فضایی هابل یک تصویر با شکوه از خوشه ی کهکشانی کما،یکی از خوشه های کهکشانی در جهان تهیه کرده است.دوربین پیشرفته ی این تلسکوپ فقط بخشی از خوشه(به عرض چندین میلیون سال نوری)را بررسی کرده است،در حالی که کل خوشه(به شکل کروی و قطر 20 میلیون سال نوری)هزاران کهکشان را شامل می شود

منبع:afastronomy.persianblog.ir

اكتشاف سياره هاي قابل سكونت

nojumvakooh — Sun, 21 Sep 2008 11:37:38 GMT

ستاره شناساني كه 28 سياره جديد در حال گردش به دور ستاره ها را كشف كرده اند مي گويند زمين تنها

سياره منحصر به فرد نيست، زيرا آنها به وجود بيليونها سياره قابل سكونت پي برده اند.
پژوهشگران در همايش اين هفته انجمن نجوم آمريكا ادعا كردند كه بيشتر سياره هايي كه اخيراً كشف شده اند سياره هايي خارج از منظومه شمسي ما مي باشند.
پروفسور «جفري ماركي» از دانشگاه كاليفرنيا گفت: اين يافته ها نشان مي دهد بر خلاف آنچه تصور مي كرديم اقامتگاه ما يعني زمين، مكاني ناياب و نادر درجهان نيست. در سال گذشته ميلادي با همكاري بين المللي پژوهشگراني از كشورهاي آمريكا، انگليس و استراليا از ميان 37 اجرام جديد آسماني 28 سياره كشف شد كه هر يك حول ستاره اي بزرگتر از خود مي چرخند. اين 37 شيء مشاهده شده را 7 كوتوله قهوه اي رنگ (ستاره هاي ناقصي كه بزرگتر از ژوپيتر هستند)، 2 توده غول پيكر گاز يا شايد كوتوله هاي قهوه اي كوچكتر و 28 سياره تشكيل مي دهند. بيشتر اين ستاره ها مانند خورشيد در منظومه شمسي چندين سياره دارند كه همگي به دور مدار ستاره شان مي گردند. در اين بين سياره اي شبيه نپتون كه حول ستاره «جليس 436» مي چرخد، نظر دانشمندان را به خود جلب كرده است، زيرا به نظر مي رسد صخره هاي آن پوشيده از آب مي باشد. آب داغي كه در سطوح شيميايي غير خاكي آن است به دليل فشار شديد حاكم بر اين سياره مي باشد. پژوهشگران سوئيسي و بلژيكي براي تحقيق بيشتر، ستاره اي را بين اين سياره و زمين در نظر گرفتند و سپس با تغييرات اندك نور اين ستاره توانستند به ميزان قطر و چگالي اين سياره پي ببرند. بنا بر اظهارات «ماركي» با توجه به چگالي 2 گرم بر سانتي متر مكعب اين سياره كه دو برابر چگالي آب است بايستي 50 درصد اين سياره صخره و حدود 50 درصد ديگر آن آب و ميزان كمي هيدروژن و هليم باشد. «ماركي» مي گويد: در مورد اين سياره مطمئن هستيم كه صخره هاي آن را پوششهاي ضخيم و عظيم الجثه اي از آب فرا گرفته است. آنچه بيش از حد ما را هيجان زده مي سازد آن است كه اين سياره مانند زمين پرصخره و داراي ميزان زيادي آب كه جز و لاينفك حيات است، مي باشد. كهكشان راه شيري 200 بيليون ستاره دارد كه تخمين زده مي شود شايد قريب به
10 درصد آنها سياراتي قابل سكونت داشته باشند.
منبع:www.news-astronomy.blogfa.com

عکس

nojumvakooh — Sun, 21 Sep 2008 11:32:49 GMT

ناسا مرحله آماده سازي افراد اعزامي به سفر ماه را آغاز كرده است.«اشميد» و «هرناندز» در عمق 18متري آب هاي اقيانوس در حال كار بوده و براي ماموريت هاي آتي به مقصد ماه آماده مي شوند.

ماه، فسيلی بزرگ در فضا

nojumvakooh — Sun, 21 Sep 2008 11:31:02 GMT

حتي اگر با يک دوربين دو چشمي به ماه بنگريد، سطح ناهموار آن را به وضوح مشاهده خواهيد ‏کرد. سطح ماه توسط هزاران حفره و دهانه برخوردي ناشي از برخوردسنگهاي سرگردان آسماني، آبله‌گون ‏شده است.

اما چرا در زمين چنين شواهد خشني از برخورد را شاهد نيستيم؟ آيا زمين که قاعدتاً ‏هدفي بزرگتر است از برخوردهاي سهمگين جان به در برده؟

پاسخ منفي است و ما امروزه به کمک ‏تصاوير ماهواره‌اي ده‌ها دهانه برخوردي کوچک و بزرگ در سراسر زمين بافته‌ايم که همگي در اثر ‏فعاليتهاي گوناگون آب و هوايي فرسوده شده‌اند.‏

تصويری از پشت ماه که توسط خدمه آپولو-11 برداشته شده است

بررسي‌ها نشان مي‌دهد که از زمان پيدايش زمين تا کنون، اين سياره شاهد برخوردهايي سهمگين‌تر ‏و بمبارانهايي شديدتر از تنها قمر خود، ماه بوده است. اما از آنجايي‌که زمين سياره‌اي فعال و زنده ‏است، آتشفشانها، زلزله‌ها و باد و باران زخمهاي چهره زمين را در طول تاريخ پاک کرده‌اند. ‏فرسايش شديد، دهانه‌هاي برخوردي که از زمانهاي باستاني تا کنون بر سطح زمين پديد آمده‌اند ‏را از چهره زمين زدوده و در نگاه اول شواهدي از برخورد به چشم نمي‌آيد.‏

اما در ماه شرايط به گونه ديگري است. ماه فاقد اتمسفر است و بنابراين قادر به سوزاندن هيچ سنگ ‏سرگرداني قبل از برخورد به خود نيست. از طرفي ماه، جرم سماوی مرده‌ای است. به جز ماه‌لرزه‌هاي گاه ‏و بيگاه هيچ فعاليتي که دال بر زنده بودن اينقمر باشد به چشم نمي خورد. عدم وجود اتمسفر ‏نيز باعث مي شود موضوع فرسايش سطحي منتفي شده و در نهايت عاملي براي زدودن زخم ‏برخورد از چهره ماه وجود نداشته باشد.‏

‏"پاول اسپوديز" سياره‌شناس ارشد دانشگاه جانز هاپکينز که در آزمايشگاه فيزيک کاربردي به ‏تحقيق مشغول است اين موضوع را يکي از دلايل مهم بازگشت بشر به ماه و آغاز دوباره ‏سفرهاي سرنشين‌دار به تنها قمر زمين مي‌داند. از نظر او ماه گنجينه دست نخورده‌اي براي ‏مطالعه تاريخ زمين است.‏
پاول اسپوديز معتقد است که ماه صفحه شاهد زمين می‌باشد. زماني که محققان در صدد اندازه‌‏گيري نوع، مقدار و الگوي ويراني ناشي از يک برخورد يا انفجار بر مي‌آيند مواد و شرايط گوناگوني ‏را در معرض برخورد مورد نظر قرار مي‌دهند تا اثرات ناشي از برخورد جسم و امواج ناشي از آن را ‏مطالعه کنند. به نمونه آزمايشي "صفحه شاهد" مي‌گويند.‏

ماه و زمين در موقعيت يکساني از منظومه شمسي قرار دارند و مي‌توان گفت که بدشانسيهاي ‏يکساني از نظر برخورد با سنگهاي سرگردان داشته‌اند. زمين سياره‌اي بسيار فعال است و آثار ‏زخمهاي بزرگ و کوچک کهن را از چهره خود پاک کرده است. از طرفي بيشتر سطح زمين را ‏درياها پوشانده‌اند که در اثر برخوردهاي معمولي آثاري از خود بر جاي نمي‌گذارند. در مقابل ماه ‏فاقد اتمسفر است و از نظر زمين‌شناسي سياره‌اي مرده به حساب مي‌آيد. با اين حساب مي‌توان ‏مدعي شد که با مطالعه دهانه‌هاي برخوردي ماه قادر به بازنويسي داستان زمين خواهيم بود.‏

نکته قابل تعمق ديگري نيز وجود دارد!!
در اواخر دهه هفتاد ميلادي، فضانوردان سه ماموريت پاياني ‏آپولو (15، 16 و 17) نمونه‌هايي از عمق دو متري سطح ماه که از سه مکان مختلف مأموريتهاي ‏آپولو 15 تا 17 تهيه شده بود را با خود به زمين آوردند. عميقترين نمونه‌اي که به زمين آورده شده ‏بود حدود 2 بيليون سال قدمت داشت و بررسيها نشان داد که مواد مذکور و ساختمان آنها از آن ‏زمان تا کنون تغييري نکرده‌اند.
کشف بزرگ ديگري که در اين تحقيق به دست آمد مربوط به ‏ذرات تشکيل دهنده بادهاي خورشيدي بود که توسط گرد و غبار و مواد سطحي ماه به دام می‌‏افتند. بررسي مواد استخراج شده از عمق ماه نشان داد که ساختار بادهاي خورشيدي در 2 بيليون ‏سال قبل نسبت به امروز متفاوت بوده است. علم ستاره‌شناسي هيچ توضيحي براي اين مورد ندارد ‏اما درک درست اين يافته مطمئناً به دانشمندان کمک خواهد کرد تا تاريخ شکل‌گيري زمين و ‏داستان زندگي ستارگان را دوباره‌نويسي کنند.‏

چارلي دوک، فضانورد آپولو 16 در کنار ابزار نمونه برداري از عمق ماه

پرسش بزرگ ديگري که بازگشت به ماه در يافتن پاسخ آن موثر خواهد بود اين سوال است که چه ‏عاملي باعث انقراض‌های متعدد، ناگهاني و گسترده گونه‌هاي زيادي از حيات بر روي زمين بوده است؟
اين برخوردهای سهمگين خود ‏به گونه‌اي باعث پيدايش دوره‌های زمين‌شناسي بر سياره ما شده است.‏به عنوان معروفترين رويداد از اين دست مي‌توان به فاجعه‌اي که در 65 ميليون سال پيش باعث ‏انقراض نسل دايناسورها شده، اشاره نمود. رويدادي که دوره مسوزوئيک را پايان ‏داد و عصر جديدي با نام دوره سنوزوئيک به وجود آورد. حدس زده مي‌شود که اين رويداد عظيم در ‏نتيجه برخورد شهابسنگي به قطر بالغ بر ده کيلومتر به زمين روي داده باشد. گرد و غبار و گاز ‏حاصل از اين برخورد چنان زمين را در خود فرو بردو تاريکی را بر سطح زمين گستراند که گياهان ديگر قادر به ادامه حيات نبودند و ‏به تدريج و با کمبود غذا جانداران نيز از پاي در آمدند.‏

تحقيقات انجام شده بر روي لايه‌هاي مختلف زمين و فسيلهاي جانوري و گياهي نشان مي‌دهد که ‏چنين روبدادهايي هر 26 ميليون سال يکبار زمين را با بحراني حياتي روبرو مي‌کنند.‏
تئوريهاي مختلفي براي اين اتفاقات دوره‌اي وجود دارد. بعضيها همدمي تاريک و دوردست براي ‏خورشيد متصورند که هر از چندگاهي در چرخش منظم اجرام ابر اورت اختلال به وجود مي‌آورد. ‏چنين اختلالي باعث سرازير شدن اين اجرام به داخل منظومه شمسي و در نتيجه برخورد آنها با ‏اعضاي اين منظومه خواهند شد.‏

تئوري ديگري مي‌گويد که منظومه شمسي در مسيري نوساني دائماً صفحه کهکشان راه‌شيري را ‏قطع مي‌کند و بالا و پايين مي‌رود. اين حرکت دوره‌اي باعث مي‌شود در زمان قطع صفحه ‏کهکشان راه شيري، مجموعه پر جمعيتي از اجرام سرگردان، منظومه ما را هدف برخورد قرار دهند.‏

ما براي درک درستي از آنچه بر سر ما خواهد آمد بايد تاريخچه اين برخوردها را عميق و دقيق ‏مطالعه و بررسي نماييم. ماه به عنوان جرم فضايی فاقد فعاليتهاي زمين‌شناسي و اتمسفر، بسان فسيلي ‏دست نخورده اطلاعات زيادي از برخوردها را در سينه خود حفظ کرده است. مطمئناً مطالعه سطح ‏و عمق ماه دانش بشريت را در رابطه با آنچه سنگهاي سرگردان بر سرش آورده‌اند فزوني خواهد ‏بخشيد و به انسان قدرت پيشگويي آينده را در اين زمينه اعطا خواهد کرد.‏
ماه تنها صفحه شاهد زمين است که دست بر قضا در دسترس بشر نيز قرار دارد. بنابراين براي سفر ‏به اين همسايه زيبا نبايد شکي به دل راه داد.

ماموریت های فضائی در سال2007

nojumvakooh — Mon, 08 Sep 2008 12:07:55 GMT

ماموریت سپیده دم ( Dawn )

زمان پرتاب : ژوئن 2007

هدف : مدارگرد سیارکی

" سپیده دم" بخشی از مجموعه ماموریت های "اکتشاف" ( Discovery) ناسا است. این فضاپیما به سوی دو سیارک سرس (Ceres) و وستا (Vesta) ، دو تا از بزرگترین سیارکهای منظمه شمسی، خواهد رفت. هر یک از این دو سیارک فرآیند تکاملی بسیار متفاوتی داشتند که در چند میلیون سال اولیه پیدایش منظومه شمسی شکل گرفته است. سپیده دم با رصد هر دو آنها با ابزار های یکسان، در حقیقت به مطالعه و بررسی منظومه شمسی روزهای آغازین می پردازد و ویژگی های هر سیارک را نیز مورد بررسی قرار می دهد.

همچنین این فضاپیما با خود تراشه ای را حمل می کند که 360،000 نفر نام خود را در آن ثبت کرده اند تا به روی یکی از سیارکهای منظومه شمسی بفرستند.

ماموریت ققنوس (Phoenix) و.....

nojumvakooh — Mon, 08 Sep 2008 12:02:19 GMT

گروهی از ستاره شناسان آمریکایی و انگلیسی موفق شدند با استفاده از تکنیکهای جدید اندازه گیری سرعت، ترکیبات و شدت نور ستاره جوانی که با سرعت بسیار زیادی از کهکشان راه شیری دور می شود خاستگاه این ستاره فوق سریع را کشف کنند.
به گزارش مهر، تاکنون دانشمندان موفق نشده بودند کشف کنند که این ستاره جوان که با شناسه HE 0437-5439 نامگذاری شده از کجا آمده است اما اکنون ستاره شناسان موسسه کرنگی آمریکا و دانشگاه کوئین انگلیس که نتایج تحقیقات خود را در مجله Astrophysical Journal Letters منتشر کرده اند، موفق شدند با کمک ابزارهای دقیق اندازه گیری سرعت، شدت نور و ترکیبات این ستاره جوان فوق سریع، منشاء و خاستگاه آن را شناسایی کنند.

به گفته این محققان، جرم این ستاره جوان 9 برابر جرم خورشید است و با سرعت حدود .....

سقوط شهاب سنگی به اندازه اتوبوس

nojumvakooh — Mon, 08 Sep 2008 11:58:39 GMT

منابع وابسته به انجمن ستاره شناسان آرژانتین اعلام کردند شهاب سنگی به اندازه یک اتوبوس در منطقه ای در شمال شرق آرژانتین سقوط کرده است. واحد مرکزی خبر به نقل از خبرگزاری آلمان: این منابع اعلام کردند این شهاب سنگ در ساعت 22 یکشنبه به وقت محلی در آسمان منطقه مشاهده شد. براساس این گزارش، این شهاب سنگ که بسیار نورانی و در اندازه غیرمعمول بود مسیری منحنی را طی کرد و در حالی که با سرعت 80 هزار تا 200 هزار کیلومتر در ساعت به سطح زمین نزدیک می شد نور آن از سرخی به رنگ آبی درآمد. افراد وابسته به انجمن ستاره شناسان و گروهی از نیروهای پلیس آرژانتین سرگرم جستجو برای یافتن بقایای این شهاب سنگ و بررسی آن هستند.