مطالب علمی
تنها كافي است 400 كيلومتر از خانه خود دور شويد تا به مقصدي ويژه برسيد. اگر از تهران شروع به حركت كنيد، با طي 400 كيلومتر ميتوانيد خود را به سمنان برسانيد، اما اگر مسير خود را به جاي جهات جغرافيايي آشنا اندكي تغيير دهيد و به شكل عمودي به سمت بالا پرواز كنيد، وارد ايستگاه كوچكي در ميانه آسمان خواهيد شد. ايستگاه بينالمللي فضايي در چنين ارتفاعي از سطح زمين در حال تكميل است. اختر شناسان ده تصویر را بعنوان بهترین تصاویر گرفته شده توسط تلسکوپ فضایی هابل طی 16 سال گذشته انتخاب کردند. آنها اعتقاد دارند جهان ما نه تنها بسیار عمیق است، بلکه بطور شگفت انگیزی زیبا است. تصاویر زیر به عنوان بهترین تصاویر گرفته شده توسط تلسکوپ هابل انتخاب شده است. The Sombrero Galaxy - 28 million light years from Earth - was voted best picture taken The Ant Nebula, a cloud of dust and gas whose technical name is Mz3, resembles In third place is Nebula NGC 2392, called Eskimo because it looks like a face At four is the Cat's Eye Nebula چشم گربه نبولا The Hourglass Nebula, 8,000 light years away, has a pinched-in-the-middle In sixth place is the Cone Nebula. The part pictured here is 2.5 light years in The Perfect Storm, a small region in the Swan Nebula, 5,500 light years away, Starry Night, so named because it reminded astronomers of the Van Gogh painting. The glowering eyes from 114 million light years away are the swirling cores of two The Trifid Nebula. A 'stellar nursery', 9,000 light years from here, it is where new stars are being born. www.victor2.blogfa.com
_____________________________________
UFO ها و پرواز
با دقت زياد به عكسهاي زير توجه نماييد ! 
اين ادعا خودخواهي بسيار بزرگي خواهد بود كه اگر ما انسانها خود را با شعورترين موجودات هستي بدانيم و خود را يكه تاز در عرصه ي علم و دانش محسوب كنيم ، براي اينكه موجودات بسيار با شعورتر از ما به تكنولوژي پرواز بسيار بالايي دست يافته اند ، تصوير فوق عكسهايي از بشقاب پرنده ها و سرنشينان مرده ي آنها ( UFO's ) به علت سقوط و تصادم با زمين و همچنين كهكشانهاي M104 , NGC4565 , NGC5866 را نشان ميدهد ، انديشه و فهم آنها در پرواز بسيار وسيع تر و جامع تر از انسانهاست . عاملي كه يوفوها را به فكر پرواز انداخته و آنها را شيفته ي فضا نموده است ، سرعتهاي سرسام آور و باور نكردني كهكشانها در حال دور شدن از يكديگر است ، يعني چيزي كه ما آن را انبساط شتاب دار كيهان و عامل آن را انرژي تاريك مي ناميم . در واقع آنها ساختارهاي فيزيكي كهكشانها را شناسايي و سپس آن را در مقياس كوچك كپي كرده اند و به وسيله اين اسباب هاي پرنده ي در كنترل خود ، ميتوانند به همه جاي كيهان سفر كنند .
برخي بر اين باورند كه اين موسسات نه تنها از وجود فضاييها آگاه هستند بلكه سعي دارند تكنولوژيهايي شبيه به تكنولوژي فضاييها را نيز بسازند و ظاهرا به دانشمندان گفته شده است چشم خود را بر روي اين موضوع ببندند و در نتيجه موسسات سري به راحتي آزمايشات مخفي خود را انجام ميدهند.
<لئوناردو اسپرينگ> فضاييشناس آمريكايي از طريق منبعي موثق >كه ميل دارد نامي از او ذكر نشود) مدركي به دست آورد كه حكايت از وجود موجودات فضايي داشت. اين مدرك متعلق به شانزدهم جولاي سال 1947 است و ظاهرا قطعهاي از يك <شي پرنده> است. در آن سال پس از كشف اين شي وقتي واحدهاي نظامي و نيروي هوايي آمريكا اين قطعه را مورد بررسي قرار دادند، به اين نتيجه رسيدند كه به دلايل مختلفي ممكن نيست ساخت كشور آمريكا باشد و با اطلاعات دقيقي كه دارند، شوروي نيز نميتوانسته آن را بسازد. وقتي كارشناسان نظامي آن شي را دقيقتر مورد بررسي قرار دادند، قطعهاي شبيه به يك موتور اتمي درون آن يافتند. احتمالا اين نيروگاه شبيه به يك تبادلگر حرارتي عمل ميكرده است. يك قطعه پرنده نيز در قسمت جلويي اين شي قرار دارد. دلايلي در دست است كه نشان ميدهد اين شي با كنترل از راه دور هدايت ميشده است. آيا اين وسيله دليلي بر وجود آدم فضاييهاي كاملا پيشرفته نيست؟ و به گفته اين محقق جالب اينجاست كه آن موسسات سري ابرقدرتهاي دنيا از اين وسيله بهره گرفتهاند و از روي آن بمبهاي اتمي را ساختهاند.
آدم فضاييها در ماه 
در سال 1969 سفينه <آپولو >11 به ماه فرستاده شد. گروه فضانوردان از جمله <آرمسترانگ>، <كالينز> و <اولدرين> پس از چندين ساعت حركت به سوي ماه، خبر دادند كه چند گلوله نوراني اطراف پايههاي سفينه هستند و با همان سرعت به دنبال آن حركت ميكنند. اين گزارش كاركنان مركز كنترل را نگران كرد. سه روز گذشت و هيچ انفجاري رخ نداد و آنها به ماه رسيدند.
دستيار آرمسترانگ سالها بعد در اين باره ميگفت: <گلولههاي نوراني در فاصله سه فوتي ما بودند. سه بشقاب پرنده به قطرهاي پانزده تا سيمتر. مثل اين كه از يك مخزن اصلي جدا شده بودند. صداهاي عجيبي از فرستندهها ميآمد. آرمسترانگ موج فرستنده را عوض كرد و به اوپراتور گفت: <ميخواهم بدانم جريان چيه؟> اوپراتور خبر نداشت چه شده است و پرسيد: <چي شده؟ آنجا اوضاع خوبه؟> يكي از فضانوردان گفت: <قربان، يك چيزهاي بزرگي كنار دهانه انفجار سفينه هستند. خداوندا! مثل اينكه روي آن نشستهاند. انگار از روي ماه دارند به ما نگاه ميكنند.> پنج ساعت بعد كه روحيهها كمي بهتر شد آرمسترانگ و اولدرين تصميم گرفتند از سفينه خارج شوند و به كالينز گفتند در سفينه آماده بماند تا در صورت بروز خطر به سرعت از ماه فراركنند. دو فضانورد از سفينه خارج و در تاريكي گم شدند. در حالي كه خانوادههايشان با چشمان هراسان بر روي زمين به مونيتورها خيره مانده بودند. زمان به كندي ميگذشت تا اينكه بالاخره آرمسترانگ و اولدرين باز گشتند و آرمسترانگ آن جمله تاريخي را گفت <براي يك مرد قدم كوچكي است ولي براي بشريت پرشي بلند.> آنها اثري از آن شيهاي فضايي پيدا نكرده بودند اما سالهاي پس از آن فضانوردان بارها و بارها چيزهاي مشكوكي را در اطراف خود ديدهاند.
آيا فضاييها وجود دارند؟
در حالي كه هرگز سند مطمئني از وجود موجودات سيارات ديگر در دست نيست ولي بسياري از مردم نميتوانند قبول كنند كه در كهكشاني به اين بزرگي كه اندازه آن در حدود صد هزار سال نوري است، هيچ موجود زنده ديگري نباشد. اين موضوع تا حدي پيش رفته است كه در سالهاي اخير توجه خيليها به دولت آمريكا و ارتباط آن با فضاييها جلب گشته و در اين رابطه داستانهاي زيادي بر سر زبانها افتاده و فيلمهاي زيادي ساخته شده است و راست يا دروغ افراد بسياري گزارش دادهاند كه با چشمان خود آدم فضاييها را ديدهاند.
منجمان می گویند منظومه ای در حال گردش به دور ستاره ای بسیار دور را کشف کرده اند که بسیار به منظومه شمسی شباهت دارد.
بر اساس این اکتشاف، دو سیاره پیدا شده است که اندازه ای متناسب با سیارات مشتری و کیوان دارند و به دور ستاره ای نصف اندازه خورشید می گردند.
مارتین دامینیک، از دانشگاه سنت اندروز در بریتانیا می گویند بر اساس این یافته می توان به این نتیجه رسید که تعداد منظومه های شبیه به منظومه شمسی احتمالا بیشتر از تعدادی است که دانشمندان گمان می کردند.
او همچنین در یک گردهم آیی مهم دانشمندان عرصه نجوم گفت منجمان در آستانه یافتن شمار بیشتری از اینگونه منظومه ها هستند.
این پژوهشگر دانشگاه سنت اندروز گفت در میان این مجموعه سیارات یافته شده و دیگر سیاراتی که وضعیت مشابه دارند، امکان وجود سیاره ای خاکی مشابه کره زمین وجود دارد.
او توضیح داد که کشف چنین دنیاهایی تنها به زمان نیاز دارد.
دکتر دامینیک به بخش اخبار بی بی سی گفت: "این دو سیاره کشف شده نسبت جرم، شعاع گردش و طول گردشی متناسب با سیاره های مشتری و کیوان دارند."
"به نظر می رسد این دستگاه فلکی به شیوه ای مشابه منظومه شمسی ما شکل گرفته باشد و اگر همینطور باشد، به نظر می رسد نمی توان منظومه شمسی را منحصر به فرد دانست."
دکتر دامینیک حاصل پژوهش و یافته های خود را در جلسه ملی نجوم جامعه سلطنتی منجمان بریتانیا در بلفاست ارائه کرد.
تاب برداشتن نور
دستگاه فلکی تازه کشف شده از کره زمین حدود 5000 سال نوری فاصله دارد، متراکم تر و کوچکتر از منظومه شمسی است و گردش آن به دور ستاره ای است که منجمان آن را با نام OGLE-2006-BLG-109L می شناسند.
هرچند حدود 300 سیاره خارج از منظومه شمسی شناسایی شده است، منجمان در یافتن منظومه ای که به منظومه شمسی شباهت داشته باشد ناکام بوده اند.
دکتر دامینیک گفت 10 درصد دشتگاه های فلکی شناسایی شده تا کنون بیش از یک سیاره داشته اند.
او توضیح داد که در حال حاضر برای یافتن سیارات خارج از منظومه شمسی، عمدتا سیاره های گازی بزرگی ردیابی می شوند که به فاصله کمی از ستاره مادر، به دور آن می گردند و نور آنها بطور مستقیم به زمین می رسد.
اما سیاره های OGLE با روشی بنام مایکرولنزینگ جاذبه ای کشف شده اند که اساس آن یک تئوری آلبرت اینشتین است.
بر اساس این تئوری، نور اجرام آسمانی دور دستی که دقیقا در امتداد مسیر کره زمین به سیاره بزرگتری در میانه مسیر قراردارند، بخاطر میدان جاذبه سیاره میانه، تاب برداشته و در کره زمین تصویری بزرگتر از تصویر واقعی، حاصل از دو تصویر معوج شده، به دست می آید.
هدف نهایی
دکتر دامینیک می گوید هدف نهایی پژوهشگران، یافتن سیاراتی قابل سکونت همانند زمین، یا سیاراتی مانند مریخ است.
او معتقد است بخاطر پیشرفت روزافزون تکنولوژی این هدف دست نیافتنی نیست.
مارتین دامینیک گفت: "در حال حاضر مایکرولنزینگ می تواند اجرام کوچکتر از کره زمین را نیز ردیابی کند و سیارات قابل سکونت بیشتری را ردیابی کرده است."
"در نتیجه در چند سال آینده شاهد حادثه ای بسیار هیجان انگیز خواهیم بود."
در حال حاضر میان منجمانی که از روش مایکرولنزینگ استفاده می کنند و دانشمندان دیگری که دستگاه های فلکی جدید را با قرار گرفتن آنها در مسیر نور یک ستاره دور دست تر تا کره زمین کشف می کنند رقابت وجود دارد.
اما آقای دامینیک افزود احتمال کشف سیاره هایی دور دست به اندازه سیارات تازه کشف شده، با روش دوم کم است چون آن سیارات دورتر از آن هستند که از این روش بتوان سیاره هایی به حجم کره زمین را تشخیص داد.
ستارهشناسان سيارهاي مشابه زمين را كشف كردند كه پس از مرحله مرگ ستاره خود، همچنان باقي مانده است. اين نخستين باري است كه سيارهاي كشف ميشود كه از مرحله باصطلاح "غول سرخ" خود كه در آن ستاره پير، منبسط ميشود و اجرام چرخنده در اطرافش را ميبلعد، جان به در برده است.
كشف اين سياره گازي غول آسا كه سه برابر سياره مشتري است، منظري از آينده منظومه شمسي و آنچه با پير و متلاشي شدن خورشيد در زمين اتفاق خواهد افتاد، ارائه ميدهد.
دانشمندان دريافتند اين سياره حدود چهار هزار و ۵۰۰سال نوري از زمين فاصله دارد. اين سياره نيز زماني در فاصله كنوني زمين با خورشيد ما (حدود هشت دقيقه نوري) به دور ستاره خود ميچرخيده، اما سپس از مسير خود خارج شده است.
"جاناتان فورتني" محقق ناسا در نشريه نيچر نوشت، اكنون، اين تنها منظومه سيارهاي كشف شدهاي است كه از مرحله "غولسرخ" خود جان به در برده است.
اين كشف نه تنها در مورد منظومه شمسي ما كه در آن عطارد، زهره و حتي زمين در نهايت توسط خورشيد كه هنگام مرگ، سرخ و منبسط ميشود، بلعيده خواهند شد، بلكه در مورد منظومههاي ديگري كه در همسايگي ما قرار دارند، اطلاعاتي را در اختيار دانشمندان قرار ميدهد.
دانشمندان حدود ۲۵۰سياره را شناسايي كردهاند كه دور ستارههايي غير از خورشيد ما ميگردند. اغلب آنها از طريق اندازهگيري هايي غيرمستقيم مانند تغييرات جزيي در حركت يك ستاره كشف شدهاند.
"دان كورتز" اخترفيزيك شناس دانشگاه لانكشاير گفت اين گروه تحقيقاتي سياره مذكور را بطور تصادفي و هنگامي كه در حال بررسي ستاره مادر آن موسوم به "Pegasi "V 391بودند، كشف كردند.
امواج صوتي در اين ستاره آن را به تغييراتي نبض مانند واداشته و هر دقيقه روشنايي آن را تغيير ميداد. با مشاهده اين تغييرات ستارهشناسان ميتوانند سرعت صوت را با هدف ديدن درون ستاره، اندازهگيري كنند.
اين گروه دريافت ستاره Pegasi V 391در ميانسالي خود زماني كه وارد فاز "غولسرخ" شد و پيش از آنكه شعاع خود را تا بيش از ۱۰۰برابر منبسط كند، جرمي برابر جرم خورشيد داشت. انتظار ميرود خورشيد اين كار را در پنج ميليارد سال انجام دهد.
محققان ميگويند ستاره مادر اين سياره جرم خود را از دست داد و نيروي گرانشي آن براي جذب آنقدر كم شد باعث شد كه سياره فقط اندكي از مسير خود منحرف شود و علت باقيماندن اين سياره همين امر بوده است.
به گفته كورتز، زماني كه خورشيد (كه دانشمندان فكر ميكنند ۳۰درصد بزرگتر از زمان به وجود آمدن آن است) تمامي هيدروژن خود را از دست دهد و در طول مرحله غولسرخ، منبسط شود، زمين نيز احتمالا به همين دليل از نابودي كامل نجات خواهد يافت.
آيندهزمين آنست كه گرماي خورشيد، اقيانوس را به جوش آورد، اما سنگهاي داغ از اين نابودي جان سالم به در ميبرند.
منبع: هوپا 
اين بار كه ديسكاوري از عرشه ايستگاه فضايي جدا شود، تنها 10 بار ديگر اين ايستگاه ميزبان شاتل خواهد بود و يك بار نيز شاتل براي تجديد حيات تلسكوپ فضايي هابل به آسمانها خواهد رفت و بعد براي هميشه عصر شاتلهاي فضايي به پايان خواهد رسيد تا نسل جديدي از پرتابگرهاي فضايي وارد عرصه شوند.
شايد به نظر اين فاصله خيلي هم زياد به نظر نيايد. واقعيت هم همينطور است. در مقابل فاصله حدود 370 هزار كيلومتري ماه تا زمين، ايستگاه را ميتوان چسبيده به زمين فرض كرد، اما براي رسيدن به همين ارتفاع اندك نيز بايد به فناوري بسيار پيشرفته مجهز باشيد و ميليونها دلار هزينه كنيد.
بر اساس تعريف، ارتفاع 100 كيلومتري از سطح زمين را مرز فضا مينامند، پس 400 كيلومتري سطح زمين واقعا در فضاست. شما از پنجره اين ايستگاه انحناي زمين را ميبينيد و تاريكي آسمان شما را در بر ميگيرد و در تمام مدت احساس بيوزني خواهيد داشت، اگرچه اين بيوزني به دليل دور بودن از منبع گرانشي نيست؛ چون شما تنها 400 كيلومتر با زمين فاصله داريد.
در چنين ارتفاعي و زماني كه شما در مدار زمين قرار بگيريد، همواره در حال سقوط آزاد هستيد و به همين دليل تجربه بيوزني را به دست ميآوريد. اين سازه عظيم هر 90 دقيقه يك بار زمين را دور ميزند و ساكنان آن در هر 24 ساعت زميني 16 بار روز و شب را تجربه ميكنند.
پروژه ايستگاه بينالمللي فضايي بر مبناي مجموعهاي از تجربههاي پيشين ساخته شده است. در آغاز عصر فضا آزمايشگاههاي مداري اسكاي لب ( Sky Lab ) و بعد از آن نمونه پيشرفتهتر مير كه توسط روسها در مدار قرار گرفت، كمكهاي زيادي را به دانشمندان كرد تا تاثيرات اقامتهاي طولاني در فضا را بررسي كنند.
مير كه ميتوانست همزمان ميزبان 3 فضانورد باشد، در سال 1986 از بايكونور قزاقستان به فضا پرتاب شد و زماني كه در مدار تكميل شد، وزن آن به 124 هزار و 340 كيلوگرم رسيد كه محيطي معادل 350 متر مكعب را براي زندگي و فعاليتهاي علمي فضانوردان مهيا ميكرد. اين ماموريت بارها تمديد شد تا اينكه پس از آنكه 5519 روز را در مدار سپري كرد، به طور كنترلشده به جو زمين برگشت و قطعات آن در اقيانوس آرام، آرام گرفتند.
از اين مدت 4592 روز، مير ميزبان فضانورداني از كشورهاي مختلف بود و علاوه بر پرتابههاي روسي، در پايان جنگ سرد ميزبان شاتلهاي ناسا نيز شد.
دستاوردهاي علمي اين آزمايشگاه نشان داد كه بشر هنوز رازهاي زيادي را درباره اقامت در مدار و بيوزني نميداند و اگر روزي تصميم بگيرد اندكي از خانه مادري خود، زمين، دورتر شود، با مشكلات ناآشناي زيادي روبهرو خواهد بود، به همين دليل طرحي بينالمللي براي ادامه اين تحقيقات ارائه شد كه در نهايت با مشاركت 16 كشور و به رهبري ناسا به تاييد رسيد.
ايستگاه فضايي بينالمللي، به شكل جدا جدا به مدار زمين برده و در آنجا به هم متصل شد. اولين قطعات آن زماني به مدار رفت كه هنوز مير مشغول فعاليت بود. در سال 1998 اولين قطعه آن به فضا رفت و هنوز هم تكميل آن ادامه دارد.
وقفهاي كه در اثر مشكلات شاتلها و بويژه انفجار شاتل فضايي كلمبيا پيش آمد، باعث كندي كار اتمام ساختمان ايستگاه شد و البته سوال مهم ديگري را درباره ايمني كافي شاتلها مطرح كرد. آيا شاتلها ميتوانند ابزاري براي دوران پررفتوآمد فضا باشند؟ بررسيها نشان داد كه اگرچه جايگزين سريعي براي آنها وجود ندارد، اما بايد تا سال 2010 آنها را بازنشسته كرد، به همين دليل تمام ماموريتهاي باقيمانده شاتل غير از يك مورد به ايستگاه بينالمللي فضايي برنامهريزي شد.
شاتلها از هماكنون 10 بار ديگر در كنار عرشه ايستگاه بينالمللي فضايي پهلو خواهند گرفت و آخرين قطعات باقيمانده آن را تكميل خواهند كرد و يك بار نيز به ارتفاعي بالاتر از ايستگاه ، يعني حدود 500 كيلومتري زمين خواهند رفت تا تلسكوپ فضايي هابل را تعمير كنند. هابل شايد مهمترين ابزار علمي اخترشناسان به شمار آيد كه چند سالي است از مشكلاتي رنج ميبرد و منتظر تعميري است كه بتواند تا زماني كه تلسكوپ فضايي بعدي (جيمز وب) به مدار زمين ميرود، به فعاليت ادامه دهد.
شنبه 11 خرداد جاري شاتل فضايي ديسكاوري عازم مدار زمين و ملاقات با ايستگاه فضايي شد. فرمانده، مارك كلي، خلبان، كنت هام و متخصصان ماموريت به نامهاي كارن نيبرگ، رونالد گاران، ميشل فوسوم و آكيهيكو هوشيدوي ژاپني خدمه اصلي اين پرواز بودند. هنگام پرواز گرگوري چاميتوف روس نيز آنها را همراهي ميكرد.
او پس از پايان ماموريت در ايستگاه باقي ميماند و گرت ريسمن كه 6 ماه قبل را در فضا گذرانده به زمين باز خواهد گشت. يكي از اصليترين اهداف اين ماموريت كه خدمه آن 3 راهپيمايي موفق فضايي را براي انجام آن پشت سر گذاشتند، تكميل نصب يك قطعه آزمايشگاهي ساخت ژاپن به ايستگاه فضايي است. در ماموريت قبلي 2 قطعه از اين آزمايشگاه به مدار زمين رفته و به ايستگاه متصل شده بود و اين بار بخش اصلي آن به ايستگاه اضافه شد. اين قطعه كه كيبو نام دارد (كيبو در ژاپني به معني اميد است) از سوي آژانس فضايي ژاپن ساخته شده است.
به اين ترتيب نهتنها فضاي مفيد و قابل استفاده فضانوردان افزايش يافت، بلكه در آينده اين آزمايشگاه ميتواند ميزبان دانشمنداني باشد كه قصد آزمايش روي پرتوهاي ايكس و پرانرژي را داشته باشند و از همه مهمتر سهم ژاپن را در بهرهبرداري و تحقيقات آينده از اين ايستگاه فضايي بيمه ميكند و در كنار اين مساله تعمير دستشويي ايستگاه كه از چند هفته پيش دچار مشكل شده بود، يكي ديگر از دستور كارهاي اين ماموريت بود.
به اين ترتيب و با افزوده شدن قطعات جديد، ايستگاه يك گام ديگر به تكميل شدن نزديك شد و شاتلها يك گام ديگر به خداحافظي با فضا. در آينده ايستگاه فضايي بينالمللي ميزبان آزمايشهايي خواهد بود كه نهتنها امكان سفرهاي طولاني انسان در فضا را ممكن ميكند، بلكه باعث ميشود آزمايشهاي بنيادي در حوزههاي مختلفي از پزشكي و كشاورزي در آن صورت گيرد كه نتايج آن ميتواند زندگي ما روي زمين را دگرگون كند.
زماني كه پيش از آغاز عصر فضا كنستانتين كسيلوفسكي گفت آينده بشر در فضاست، بسياري اين حرف را يك روياي مدرن ناميدند، اما اين رويا هر روز به واقعيت نزديكتر ميشود. آينده در فضا شكل خواهد گرفت و ما نيز بايد از اكنون به فكر نقشي باشيم كه در اين آينده ايفا خواهيم كرد.
کهشان سامبررو - در فاصله 28 میلیون سال نوری از زمین
by the Hubble telescope. The dimensions of the galaxy, officially called M104, are as
spectacular as its appearance. It has 800 billion suns and is 50,000 light years across.
آنت نبولا - مخلوطی از غبار کیهانی و گاز
an ant when observed using ground-based telescopes. The nebula lies within our
galaxy between 3,000 and 6,000 light years from Earth.
سومین بخش نبولا که اسکیمو نامیده می شود، زیرا شبیه صورت است.
surrounded by a furry hood. The hood is, in fact, a ring of comet-shaped objects
flying away from a dying star. Eskimo is 5,000 light years from Earth.
look because the winds that shape it are weaker at the centre.
length (the equivalent of 23 million return trips to the Moon).
described as 'a bubbly ocean of hydrogen and small amounts of oxygen, sulphur
and other elements'.
It is a halo of light around a star in the Milky Way.
merging galaxies called NGC 2207 and IC 2163 in the distant Canis Major constellation.
این اتفاق نیفتاده تا کنون رخ نداده و یکی از این دو رباط مریخ گرد - به نام اسپریت (Spirit) که اولین رباط فرستاده شده به مریخ است و احتمال میرفت تا 90 روز مریخی کارآیی داشته باشند - تا به امروز حدود 1000 روز مریخی به حیات خود ادامه داده است. شکل بالا تصویر پانورامایی را نمایش می دهد که اسپریت از سطح مریخ تهیه و ارسال کرده است.
بر اساس گفته جاستین مکی (Justin Maki) سرپرست تیم پژوهشی پروژه رباطیک این موضوع بسیار عجیب و شگفت آوری است که با توجه به سن این رباط ها آنها در سلامت کامل هستند.
کوه های سرد
تامین انرژی این رباط ها در مریخ که از انرژی خورشیدی شارژ می شوند کار آسانی نیست زیرا حتی در روزهای گرم تابستان درجه حرارت در طول روز تا حد یخبندان پایین می آید و در طول شب به 100 درجه زیر صفر میرسد.
در مریخ غلظت هوا کم است ولی با اینحال این غلظت و مقداری از گرد و غباری که روی صفحات مخصوص جذب انرژی در رباط ها می نشیند مانعی بر سر راه تبدیل انرژی خورشیدی به الکتریسته است.
یکی از مشکلاتی که برای رباط اسپریت اتفاق افتاده این است که چرخ جلویی قسمت راست آن از حرکت ایستاده و زمانیکه مهندسین به او فرمان حرکت میدهند باید ابتدا فرمان عقب عقب رفتن بدهند تا بتواند چرخ جلو را با خود را به همراه بکشد و راه بیافتد.
در حقیقت 200 روز است که این رباط حرکت نکرده و در حال حاضر زمستان در جنوب مریخ در جریان است و دانشمندان این رباط را به سمت شمال این سیاره قرار داده اند تا بتواند از نور خورشید انرژی بیشتری بگیرد ولی تامین انرژی رباط های مریخ گرد تا زمانیکه نور خورشید به طور مستقیم بر آنها نتابد کافی نخواهد بود.
با وجود تمامی این مشکلات دانشمندان از عملکرد این رباط ها راضی هستند ولی به تدریج از توانایی آنها کاسته می شود و باید به زودی در انتظار از کار افتادگی و فرستادن جایگزینی برای آنها بود.
div style="padding-top:9px ; text-align:center">
